Bloggers - μαριονέτες της εξουσίας;

Επαναστάτες του κώλου,
με δικά τους PC,
ιδιοκτήτες media,
με οκτώ γράμματα,
πώς τους λένε;

Γυναίκα, για πες...

Επαναστάτες του κώλου,
με δικά τους PC,
ιδιοκτήτες media,
με οκτώ γράμματα,
πώς τους λένε;


"Ντίν νταν. Χαίρετε. Είμαι ο Blogger της γειτονιάς σας, πέρασα να σας πάρω. Πού θέλετε να σας πάω σήμερα; Εσείς απλά καθήστε αναπαυτικά στη θέση σας, εγώ κάθομαι ήδη στη δική μου, φύγαμε; Λοιπόν, το μενού έχει απ' όλα και συμφέρει. Μπορώ να σας ταξιδέψω σε τόπους μυστήριους και μακρινούς, σε μέρη που δεν έχετε φανταστεί ότι υπάρχουν. Θα σας πάω σε πολέμους, σε χώρες που καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε κράτη που δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης, και που ο κόσμος δεν έχει ούτε ίντερνετ ούτε δικαιώματα, εκεί θα νιώσετε τι σημαίνει πόνος, εξαθλίωση, φτώχεια. Θα σας πάρω μαζί μου στα παρασκήνια, γιατί εγώ είμαι Blogger, ξέρω πολλά, είμαι μέσα στα πράγματα, μπορώ και βρίσκω την πραγματική αλήθεια στα πάντα. θα σας ανοίξω τα μάτια, θα σας ανοίξω τα αυτιά, θα σας ανοίξω τον εσωτερικό μου κόσμο. Θα σας μιλήσω για πολιτική, για ποίηση, για λογοτεχνία, για επιστήμες, θα σας τα πω με όμορφα και κατανοητά λόγια, όσο χρειάζεται βέβαια, δε θα ρίξω και το επίπεδό μου. Και όλα αυτά, ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, δεν έχω κανέναν πάνω απ' το κεφάλι μου εγώ, δεν δέχομαι κανένα αφεντικό, είμαι αφεντικό του εαυτού μου, δεν πρόκειται να με λογοκρίνει κανένας άνθρωπος και κανένας νόμος, δεν οδηγούμαι από κανένα συμφέρον, δεν εξυπηρετώ κανένα σκοπό πέρα από την συμπαντική δύναμη που με έφερε σ΄ αυτόν τον άσχημο κόσμο για να μοιραστώ μαζί σας την αλήθεια. Αλλά κι αυτόν τον κόσμο μπορούμε να τον φτιάξουμε μαζί, μπορούμε να τον κάνουμε πιο όμορφο, αν προσπαθήσουμε όλοι μαζί, αν βάζουμε ένα λιθαράκι κάθε μέρα γι' αυτό το σκοπό. Ακούστε με που σας λέω, είμαι Blogger εγώ, κάνω ανακύκλωση, έχω ποδήλατο, χρησιμοποιώ τα μέσα μεταφοράς και αποφεύγω το αυτοκίνητο, αγαπάω το δάσος, τους συνανθρώπους μου, είμαι καλός άνθρωπος και πάνω απ' όλα δεν βλέπω τηλεόραση. Με την εκκλησία και τους παπάδες δεν τα πάω πολύ καλά, αλλά άμα θέλετε το συζητάμε και αυτό, είμαι Blogger εγώ, ελεύθερο πνεύμα, όλα μπορώ να τα συζητήσω, και θα δείτε ότι στο τέλος θα σας πείσω."



Μήπως η εξουσία τρίβει τα χέρια της; Μήπως, όταν εμείς ψυχαναλύουμε ο ένας τον άλλον στη μπλογκόσφαιρα, όταν η οργή μας για την κατάντια της σημερινής κοινωνίας ξεσπάει σε αναρτήσεις ιστολογίων, όταν νομίζουμε ότι επειδή συμπονέσαμε τους φτωχούς κάναμε καλύτερο τον κόσμο, τελικά το μόνο που γίνεται είναι απλά να ανοίγει λίγο το καπάκι της κατσαρόλας μέσα στην οποία βράζουμε; Δε λέω, η ανταλλαγή απόψεων είναι εποικοδομητική και το να είσαι ανοιχτός στη συζήτηση σου δίνει τη δυνατότητα να δεις κάποια πράγματα που ίσως δεν μπορούσες ούτε να φανταστείς πριν. Αλλά μήπως, λέω, αναλωνόμαστε τόσο πολύ αυνανιστικά στα λόγια, που ξεχνάμε τις πράξεις; Θα μπορούσαν ας πούμε τα νέα που κυκλοφορούν από μπλογκ σε μπλογκ και από μέιλ σε μέιλ, οι πληροφορίες που τελικά αποσυντονίζουν την προσοχή μας από τα πραγματικά σημαντικά γεγονότα -που τελικά περνάνε απαρατήρητα- να είναι κατευθυνόμενα;

Να, αυτά κάθομαι και σκέφτομαι, και είπα να μην ακούω τίποτα.

Σκύλος που γαβγίζει δεν πεθαίνει #3

Μα καλά, είναι κακό να είσαι ευαισθητοποιημένος; Φυσικά όχι, το αντίθετο μάλιστα. Μόνο που βέβαια, το θέμα είναι πώς εννοεί ο καθένας την ευαισθητοποίηση. Ας πιάσουμε λοιπόν το θέμα από την αρχή, βήμα-βήμα.


Eίναι πρωί Δευτέρας και διαβάζω τα e-mail μου στο γραφείο, πριν φύγω για ένα πολύ σημαντικό ραντεβού που περίμενα καιρό. Σε ένα από αυτά διαβάζω ότι κάποιος "δήθεν καλλιτέχνης" ονόματι Guillermo Vargas Habacuc είναι, λέει, υπεύθυνος για το θάνατο ενός σκύλου, τον οποίο είχε εκθέσει σαν έργο τέχνης με αποτέλεσμα το ταλαίπωρο το ζωντανό να πεθάνει. Συνήθως στα ελληνικά όταν αναφερόμαστε σε ένα νεκρό ζώο, έχουμε τον "πλούτο" και την "πολυτέλεια" να χρησιμοποιούμε μια ξεχωριστή και ειδικά αφιερωμένη λέξη, λέγοντας ότι "ψοφάει", και όχι ότι "πεθαίνει", αφού ένα ταπεινό και άψυχο ον δεν μπορεί να ζει σαν το ανώτερο, τον άνθρωπο, πόσο μάλλον να πεθαίνει όπως αυτός, σκέφτομαι. Το e-mail με παροτρύνει να πάρω μέρος στη διαμαρτυρία κατά του εν λόγω καλλιτέχνη, ακολουθώντας το σύνδεσμο που μου προτείνει για να βάλω την υπογραφή μου. Τι γίνεται τότε;


ΣΚΗΝΗ 1. Ξαφνικά νιώθω οργισμένος. Σκέφτομαι: "Πώς είναι δυνατόν ρε γαμώτο να κυκλοφορούν τέτοια καθάρματα ελεύθερα; Κάτι τέτοιοι πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά. Καλλιτέχνες σου λέει μετά. Ρε αυτοί θέλουνε κρεμάλα". Αρχίζω να ξαναδιαβάζω το e-mail, φωναχτά αυτή τη φορά, για να το μεταδώσω και στους συνεργάτες μου, προσθέτοντας φράσεις του τύπου "Πω πω ανωμαλία... Άκου ρε, τι έκανε το καθήκι... Ά, ρε, όλα για το χρήμα και τη δόξα ο καριόλης... κ.λπ., κ.λπ.

ΣΚΗΝΗ 2. Εντάξει, έβρισα, αλλά ο θυμός μου δεν έχει περάσει, νιώθω ότι πρέπει να κάνω κάτι για το αδικοχαμένο το σκυλάκι, ό,τι περνάει απ΄ το χέρι μου. Άλλωστε τι συνειδητοποιημένος πολίτης θα ήμουν; Πρέπει να πάρω θέση. Έχω και ίντερνετ, είμαι άνθρωπος μοντέρνος, μορφωμένος, καλλιεργημένος, σημερινός με λίγα λόγια. Το πήρα απόφαση, θα δράσω.

ΣΚΗΝΗ 3. Πατάω αυθόρμητα το link και, τσουπ, να 'μαι στη σελίδα συλλογής υπογραφών. Μπροστά μου βλέπεις να περιγράφεται το αποτρόπαιο έγκλημα. Artista... 2008... Centroamericana... Animales... Boicot... Οι λέξεις ξαφνικά με στοιχειώνουν, κάνοντας την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα. Δεν χρειάζεται να είσαι και ισπανόφωνος για να καταλάβεις ότι κάτι κακό θα έχει γίνει εδώ πέρα. Διψάω για δικαιοσύνση. Μπροστά μου βλέπω να ξεχωρίζει το "click here...". Φυσικά και θα υπογράψω. Tώρα κι όλας.

ΣΚΗΝΗ 4. Το "click here..." με βγάζει στη σελίδα συλλογής υπογραφών. Συμπληρώνω τα στοιχεία μου και τα επιβεβαιώνω. Αυτό ήταν. Νιώθω ήδη μια ανακούφιση.

ΣΚΗΝΗ 5. Προωθώ το e-mail σε όλες τις επαφές μου. Τώρα νιώθω ακόμη καλύτερα. Τελικά, είμαι γεννημένος για να κάνω το καλό. Έκανα το καθήκον μου. Χαμογελάω ευχαριστημένος.

ΣΚΗΝΗ 6. Κοιτάζω το ρολόι μου. Πρέπει να φύγω αμέσως, άργησα. Αρπάζω το σακάκι, τρέχω στο αμάξι και βάζω μπρος βιαστικά. Θα πάω από την εθνική για να φτάσω πιο γρήγορα. Ανεβάζω ταχύτητα. Κοιτάω το ρολόι μου. Παίρνω το κινητό και τηλεφωνώ στη κοπέλα μου για να τη ρωτήσω αν είδε το e-mail. Μου απαντάει ότι το είδε, υπέγραψε, και ότι είμαι πολύ τρυφερός κι ευαίσθητος. Βρίσκομαι κάτω από τη γέφυρα. Νιώθω ένα τράνταγμα, από καμιά λακούβα θά'ναι, γαμώ τους κωλόδρομούς μας. Έφτασα σχεδόν. Κλείνω το τηλέφωνο. Κοιτάζω το ρολόι μου. Ευτυχώς έφτασα στην ώρα μου.

ΣΚΗΝΗ 7. Το ραντεβού πήγε τέλεια. Γυρίζω απ' τον ίδιο δρόμο. Κάτω απ' τη γέφυρα βλέπω ένα σκυλί μες στα αίματα, χτυπημένο από κάποιον αλήτη με αυτοκίνητο, να ξεψυχάει χτυπώντας την ουρά του. Σημειώνω την ώρα και το μέρος. Μόλις γυρίσω στο γραφείο, θα γράψω ένα e-mail και θα το στείλω σε όλους, πού ξέρεις, μπορεί και να βρεθεί ο δράστης. Ξαφνικά νιώθω οργισμένος. Σκέφτομαι: "Πώς είναι δυνατόν ρε γαμώτο να κυκλοφορούν τέτοια καθάρματα ελεύθερα; Κάτι τέτοιοι πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά."

The Big Google is watching you (2)

Epic 2015. H συνέχεια (update) του Epic 2014. Οι θεωρίες συνεχίζονται. Το μέλλον δημιουργείται.

The Big Google is watching you

Epic 2014. Όταν η επιστημονική φαντασία και οι θεωρίες συνωμοσίας προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον της προσωπικής μας ζωής μέσα στον κυβερνοχώρο.

Παρακολουθούνται τα e-mail των εργαζομένων;

Αίρεται υπό όρους το απόρρητο
Προϋποθέσεις για την ηλεκτρονική παρακολούθηση των εργαζομένων θέτει η Κομισιόν

Αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις για την ηλεκτρονική παρακολούθηση των εργαζομένων θέτει η ειδική Ομάδα που σύστησε η Κομισιόν, όπως προκύπτει από την απάντηση του αρμοδίου Επιτρόπου Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας Φράνκο Φρατίνι σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΝΔ Νίκου Βακάλη.

Ο κ. Βακάλης κατέθεσε ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας να ενημερωθεί ποιο είναι το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο στην ΕΕ σχετικά με την παρακολούθηση των μηνυμάτων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας των εργαζομένων, των ιστοχώρων που επισκέπτονται, των τηλεφωνημάτων τους, καθώς και βιντεοσκόπηση του χώρου εργασίας, δεδομένου ότι η ευρωπαϊκή Οδηγία 95/46/ΕΚ περί Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων δεν κάνει ειδική αναφορά στον τομέα της απασχόλησης.

Στην απάντησή του ο κ. Φρατίνι επικαλείται τα συμπεράσματα της ειδικής Ομάδας που συστήθηκε για να εξετάσει το θέμα της Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων στον τομέα της απασχόλησης.

Βάσει αυτών:

* Δεν επιτρέπεται η μυστική παρακολούθηση, εκτός από τις περιπτώσεις όπου αυτό προβλέπεται από νόμο στα κράτη-μέλη για τον εντοπισμό συγκεκριμένης εγκληματικής δραστηριότητας ή για τη διαφύλαξη σημαντικών δημοσίων συμφερόντων όπως η εθνική ασφάλεια.

* Ο εργοδότης υποχρεούται να δώσει στους εργαζομένους μία εύληπτη, σαφή και ακριβή δήλωση της πολιτικής του όσον αφορά την παρακολούθηση, ενώ από την πλευρά του ο εργαζόμενος δικαιούται να έχει πρόσβαση στα αρχεία των εργοδοτών ώστε να γνωρίζει ποια προσωπικά του στοιχεία κατέχει ο εργοδότης.

* Η επεξεργασία δεδομένων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνον αν έχει νόμιμο σκοπό, όπως είναι η ανάγκη του εργοδότη να προστατεύσει την επιχείρησή του από σημαντικές απειλές (π.χ. τη διαβίβαση εμπιστευτικών πληροφοριών σε έναν ανταγωνιστή). Η πολιτική των εταιρειών στον τομέα αυτό θα πρέπει, ει δυνατόν, να περιορίζεται στα δεδομένα κίνησης που αφορούν τους συμμετέχοντες και το χρόνο ενός μηνύματος και όχι να περιλαμβάνει το περιεχόμενο των μηνυμάτων, εφόσον αυτό επαρκεί για να καλύψει τις ανησυχίες του εργοδότη.

* Τα δεδομένα που έχει αποθηκεύσει νομίμως ένας εργοδότης δεν πρέπει να διατηρούνται για περισσότερο από τρεις μήνες και επιπλέον τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα πρέπει να είναι ασφαλή από εξωτερικές παρεμβάσεις.

* Όσον αφορά στην πρόσβαση στο Διαδίκτυο, είναι αρμοδιότητα της εταιρείας να αποφασίσει εάν επιτρέπεται στους εργαζομένους να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για ιδιωτικούς σκοπούς και το βαθμό στον οποίο αυτό επιτρέπεται. Όσο αυτό είναι δυνατό, θα πρέπει η πολιτική της εταιρίας να περιορίζεται σε τεχνικά μέσα για τον περιορισμό της πρόσβασης και όχι στην παρακολούθηση της συμπεριφοράς (π.χ. κλείδωμα συγκεκριμένων ιστοσελίδων ή εγκατάσταση αυτομάτων προειδοποιητικών σημάτων πρόσβασης).

* Πρέπει να επιτρέπεται στους εργαζομένους η χρήση ενός ιδιωτικού λογαριασμού ή δικτυακού ταχυδρομείου στο χώρο εργασίας, καθώς έτσι θα αποσαφηνίζεται η διάκριση μεταξύ μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για επαγγελματική και ιδιωτική χρήση και θα μειωθεί η πιθανότητα να παραβιάζουν οι εργοδότες την ιδιωτική ζωή των εργαζομένων τους.

Το καθεστώς στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, η επεξεργασία προσωπικών δεδομένων ρυθμίζεται από το Σύνταγμα, από το νόμο 2472/1997 για την προστασία των φυσικών προσώπων από την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων και το νόμο 3471/2006 για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών.

Τα προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων πρέπει να συλλέγονται και να υφίστανται επεξεργασία για σαφείς και καθορισμένους σκοπούς, οι οποίοι θα πρέπει να είναι εκ των προτέρων γνωστοί στους εργαζομένους και δε θα αφορούν, άμεσα ή έμμεσα, τη σχέση απασχόλησης. Ακόμα και αν υπάρξει γραπτή συγκατάθεση του εργαζομένου, αυτή δεν μπορεί να ανατρέψει αυτόν τον περιορισμό.

Επιπλέον απαγορεύεται ο διαρκής έλεγχος. Αποφάσεις που αφορούν κάθε πτυχή της προσωπικότητας των εργαζομένων, όπως η συμπεριφορά ή η αποδοτικότητά τους, δεν επιτρέπεται να λαμβάνονται υπόψη αποκλειστικά βάσει αυτοματοποιημένης επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων. Κρίσιμο στοιχείο για την κρίση του επιτρεπτού συλλογής και καταχώρισης των δεδομένων συνιστά η υποχρεωτική ειδική ενημέρωση των εργαζομένων. Επίσης, πρέπει να προβλέπεται η ύπαρξη χώρων που δεν ελέγχονται ούτε παρακολουθούνται, καθώς και η διάθεση προσιτών στους εργαζομένους τηλεπικοινωνιακών μέσων για τις προσωπικές επικοινωνίες τους.

Τέλος, αναγνωρίζεται στους εργαζομένους το δικαίωμα ενημέρωσης, πρόσβασης, αντίρρησης και προσωρινής δικαστικής προστασίας.

ΠΗΓΗ: in.gr / 29/03/07

Google Bombs: Ο καιρός γαρ εγγύς

Πώς γίνεται να ψάχνεις στο Google τον όρο "miserable failure" δηλαδή οικτρή αποτυχία ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, και το αποτέλεσμα που σου επιστρέφει να είναι τα μούτρα του μπάρμπα-Γιώργη Μπους τζούνιορ; Να, αυτά κάνετε και μετά οι διάφοροι μεταφυσικολόγοι λένε ότι ο ιντερνές -κατά το καφενές- είναι διαβολικός, και ότι εκεί μέσα συχνάζουν κακά παιδιά, που ούτε τις φάτσες τους δεν έχουμε δει τέλος πάντων ώστε να ξέρουμε ποιοί είναι, πώς είναι, και τί πρεσβεύουν. Όπως και να το κάνεις βρε παιδί μου, ε, δε μπορεί να είναι και φυσιολογικοί τύποι πάντως. Αν ήταν, θα είχαν μια κανονική δουλειά, θα ήταν σαν τον Ευαγγελάτο, σαν τον Αυτιά, σαν τον Τέρενς Κουίκ τουλάχιστον (συγγνώμη αν ξέχασα κανέναν παιδιά αλλά δε μπορώ να σας θυμηθώ όλους, στα επόμενα όσκαρ ίσως), που είναι σοβαροί, καθώς πρέπει και πάνω απ' όλα οικογενειάρχες αθρώποι. Καλά όλα αυτά, αλλά πως γίνεται τελικά; Mήπως συνεννοούνται πολλά θυμωμένα παιδάκια, και όλα μαζί φτιάχνουν links στη σελίδα τους που να καταλήγουν στο site αυτού που τους έχει κάνει τα νεύρα κρόσια, με αποτέλεσμα μετά από λίγο καιρό να πετυχαίνει; Και τι, μπορείς δηλαδή να βάλεις ένα link που να λέει για παράδειγμα "μαλάκας" και αυτό να σε οδηγεί στη σελίδα ενός κατά τα άλλα συμπαθούς καρικατουροειδούς, έτσι για να σπάσιμο; Τι λες τώρα βρε παιδάκι μου, καλά η τεχνολογία των θεών έχει προχωρήσει πολύ... Είδατε τι μυστικά κρύβει ο τρίτος ναός του σολομώντα; Τι να πω κι εγώ ο άμυαλος, εδώ που τα λέμε, άμα κάποιος γίνεται άδικος με μία ολόκληρη κοινότητα, μάλλον θα το βρει μπροστά του. Αμήν λέγω υμίν.

The Big Facebook is watching you